Nederland kleurt oranje

Het zal je maar gebeuren, sta je ingepland voor een MYbusinessmedia-blog in de week nadat het Nederlands elftal wereldkampioen had kunnen worden.

Dan moet je hier wel wat mee doen. Nu dat doe ik dan met veel plezier in deze blog. Nou ja veel, het was natuurlijk prettiger geweest als ‘we' nu eindelijk eens wereldkampioen waren geworden. Wat zaten ‘we' er toch dicht bij. De vorige - eveneens verloren - WK-finales heb ik redelijk tot heel bewust meegemaakt. In 1974 en 1978 tegen respectievelijk Duitsland en Argentinië. In ben van 1959 dus was ik 15 en 19. Nog geen idee wat ik in mijn verdere leven zou gaan doen. Inmiddels weet ik wel beter.

Maar goed, even terugblikken op de verloren WK-finale 2010. Spanje was voorafgaand aan de wedstrijd favoriet. Uiteraard dicht je toch ook kansen toe aan onze jongens. En we hebben kansen gehad. Spanje ook. En dan de 116^e minuut, de genadeklap. Het is over en uit. Zonde, met de gouden bokaal binnen handbereik.

Maar het leven gaat toch gewoon door. De volgende ochtend na de wedstrijd op maandag, ‘gewoon' weer naar de redactie van Vraag en Aanbod. De collega's komen binnendruppelen. Beetje sip kijkend. Beetje mopperend napraten over de wedstrijd. We hadden ons er iets anders van voorgesteld. De een moppert op de scheidsrechter, de ander over het vertoonde - uiterst matige - spel. Maar in de loop van de ochtend  ‘staan' de koppies alweer wat vrolijker. En zo hoort het ook, vooral op een redactie waar samenwerking van groot belang is. Wekelijks een krant maken - met of zonder een special of thema - , de nieuwsbrieven ‘vullen' en vele berichten op onze website plaatsen: daar heb je een goed op elkaar ingespeeld team voor nodig. Ieder weet wat er van hem of haar wordt verwacht en als er in drukke periodes de mouwen moeten worden opgestroopt, is er niemand die hier moeilijk over doet. Wat dat betreft is deze redactie gevuld met teamplayers. En daar ben ik best een beetje trots op. En de kop ‘Vraag en Aanbod' uitgevoerd in goud, laten we maar weer enkele jaren in de kast liggen.

Rolf Elling